Silne emocje i wsparcie emocjonalne

Kiedy dziecko przeżywa trudne chwile, nazwij jego uczucia, zanim spróbujesz cokolwiek naprawić. „Jesteś naprawdę rozczarowany”. „Chciałeś bawić się dalej i trudno jest teraz przestać”. Nazywanie emocji sprawia, że to, co gwałtowne, staje się możliwe do opanowania. Dzięki takiej narracji dzieci uczą się samoregulacji. Z czasem zaczną same nazywać swoje uczucia, co zmniejszy intensywność i czas trwania napadów złości. Zmiana następuje stopniowo – sadzisz ziarna, które będą kiełkować przez lata, a nie dni. Unikaj bagatelizowania („Nic się nie stało”) lub zbyt szybkiego naprawiania sytuacji („Masz, weź to zamiast tamtego”). Obie te reakcje pomijają ważną pracę nad emocjami. Usiądź przy dziecku, uznaj jego uczucia, poczekaj i dopiero wtedy przejdź do szukania rozwiązania, jeśli nadal będzie potrzebne. W większości przypadków samo bycie wysłuchanym w zupełności wystarczy.