การเริ่มตั้งขอบเขตให้ลูก

การตั้งขอบเขตอย่างสม่ำเสมอและใจเย็นในวัยนี้จะช่วยสอนเรื่องความปลอดภัยและการรู้จักควบคุมตัวเอง เด็กวัยหัดเดินมักจะลองทดสอบขอบเขต ไม่ใช่เพื่อต่อต้านคุณ แต่เพื่อเรียนรู้ว่าขีดจำกัดอยู่ตรงไหน ซึ่งความชัดเจนที่คาดเดาได้นี้จะช่วยให้ลูกรู้สึกมั่นคง เน้นการเบี่ยงเบนความสนใจให้มากกว่าการสั่งห้าม เช่น ส้อมไม่ได้เอาไว้แหย่ปลั๊กไฟนะจ๊ะ เราเอาไว้ใช้กินข้าวกันดีกว่า หรือ หนังสือมีไว้สำหรับอ่าน ไม่ได้มีไว้ขว้างนะลูก ถ้าอยากขว้าง ให้ขว้างลูกบอลลูกนี้แทนจ้ะ การใช้คำสั่งห้ามควบคู่ไปกับทางเลือกที่ชัดเจน จะช่วยให้ลูกรู้ว่าควรจัดการกับความต้องการของตัวเองอย่างไร เก็บคำว่า ไม่ ที่หนักแน่นไว้ใช้กับเรื่องที่สำคัญจริงๆ เช่น การตี การกัด การวิ่งออกถนน หรือการจับของร้อน การใช้คำว่า ไม่ พร่ำเพรื่อจะทำให้คำนี้ดูไม่ศักดิ์สิทธิ์และลูกจะไม่ค่อยฟัง เมื่อคุณพูดคำนั้นแล้ว ให้ลงมือทำทันทีด้วยการเข้าถึงตัวลูก เช่น อุ้มลูกออกมา พาเดินไปที่อื่น หรือเอาของสิ่งนั้นออกไป เพราะลำพังแค่คำพูดเพียงอย่างเดียวอาจยังไม่เพียงพอที่จะหยุดเด็กวัยนี้ได้